Martine Verhoeven

Martine Verhoeven

Ik ben geboren te Brasschaat en heb daar tot 2005 gewoond. Mijn vader en grootvader kweekten als bijverdienste in hun jonge jaren bouviers, voor de villa's op het Vriesdonk, toen de enige villawijk.
Verminken (couperen) deden ze zelf, er kwam nooit een dierenarts aan te pas. Toen ik later mijn eerste bouvier kocht dacht ik dat ze geen staart hadden en tot groot ongenoegen van de kenners, trainers moesten zijn oren er wel aanblijven van mij. Dit zo een 30 jaar geleden.

We waren geen echte boerenfamilie, grootvader was schoenmaker, vader diamantbewerker, maar we boerden wel. Eigen aardappelen, groenten, fruit enz; Kippen en konijnen om te slachten en gezamenlijk met de buren een slachtvarken. Ik huilde altijd bij de toen populaire tv-series zoals Lassie, Flicka en Fury, kreeg steevast op mijn donder en dreigingen dat ik nooit meer mocht kijken, was toch maar TV en waren MAAR dieren. Om me te harden moest ik helpen met kippen slachten, ik ging steeds met de kip aan de haal en liet ze los, heb nooit een kip kunnen slachten. Bij de konijnen die onder de tong werden gestoken en zo ondersteboven werden gehangen om leeg te bloeden, weigerde ik om ervan te eten, zelfs nu zoveel jaren later zie ik het nog steeds voor me als ik konijn ergens op het menu zie staan.

Mijn vader was een verwoede vogelvanger en stiekem zette ik de voliére open en liet de gevangen vinken en spreeuwen weer los. Mijn vader was ook duivenmelker en als ze niet goed gevlogen hadden eindigden ze in de pot nog diezelfde avond. Kittens werden in de beerput gegooid en de hond zat in een hok en kwam er nooit uit.
Dus ik ben niet opgevoed met respect voor dieren.

Na verschillende rassen kwam ik de dobermann tegen en tot op heden is dit nog altijd "MIJN" ras.
Toen ik zelfstandig werd, stonden eerst paarden hoog in het vaandel, honden waren er wel, sliepen in de stal, gingen mee wandelen enz maar trainen voor de sport zat er nog niet in.

Na de komst van mijn zoon lagen de prioriteiten zowel familiaal als financieel wat anders en de paarden werden afgebouwd.
Maar ik ben altijd vrij competitief geweest, eerst de paardensport, dan beroepshalve in het leger topsporter en ook als burger topsporter BLOSO, heb als één van de weinige vrouwen mijn commando brevet enz.

Toen ik met ondertussen mijn tweede dobermann (volledig ongecoupeerd, zoals de eerste, 20 jaar gelden)
naar één van de grootste en bekendste scholen ging, werd me gezegd, madammeke dat is geen ras voor een vrouw, als je je maandstonden hebt vermoordt die u, opletten! Dit fabeltje hoorde ik DIT jaar nog ernstig en goed bedoeld een voorzitter/lesgever van een hondenschool tegen een vrouwtje met mechelaar zeggen.
Gezien mijn achtergrond had ik geen schik, ik kon beter met slip en alfa roll overweg dan de meeste mannen.
Als ik op de Bredabaan liep en er kwam een dametje op hoge hakjes met haar schoothondje aangewandeld zette ik hem kordaat onder appÞl, als de dame dan met medelijden naar mijn hond keek werd ik BOOS want ik hield van mijn hond, wat wist die tuttebel van "echte" honden. WAT WAS IK DOM.

Per toeval kwam ik aan de weet van een lezing/symposium van door John Fisher en ook Dr Ian Dunbar. Dit was het begin van een lange maar prettige weg die ik ben ingeslagen. Via Symbiose van Henk De Clercq kon je niet alleen bij hem opleiding volgen maar ook bij John Rogerson die in die tijd meermaals per jaar in België opleiding kwam geven. Terzelfder tijd was ik begonnen aan de opleiding lesgever bij TUUT.

Mijn enthousiasme en geloof in de "andere" opleiding en mijn gedrevenheid "HEN" te vertellen dat het ook anders kon werd niet in dank afgenomen en ik heb dan ook die ander opleiding niet kunnen/mogen afmaken. We spreken nu zo een 12 jaar geleden en als ik de opleidingcursussen van TUUT nu zie is er nog niets veranderd.
Na zo een drie jaar had ik pas alles begrepen en had ik alle slechte gewoontes afgeleerd. Het moeilijkste was om met probleemhonden niet te hervallen in de "oude" methode om de hond te breken in plaats van het probleem op te zoeken en de hond blijvend te helpen.

Maar gedrag is een andere cursus dan training en gedrag zou niet nodig zijn moesten de mensen weten WAT ze kopen en moesten er niet zoveel ronduit slechte lesgevers rondlopen. Ik zat toen nog steeds op die "OUDE" school, op showtraining werd ik uitgelachen omdat mijn dobermann niet gecoupeerd was, op examen werd ik gebuisd omdat mijn hond geen slipketting omhad enz. Medecursisten echter, zagen niet enkel hoe ik met de hond omging, maar zagen ook het resultaat ervan en dat zette me aan om zelf een school te beginnen.

Dan heb ik nog een extra opleiding lesgever gevolgd bij John en ben aan de slag gegaan.
Bij Henk leerde ik ook Lucie van de Casteele kennen en de Obedience en ik was op wedstrijdgebied verkocht.
Een heel hondvriendelijke discipline waar de perfectie verlangd word maar waar ze heel goed beseffen dat om de perfectie te verkrijgen het noodzakelijk is dat de hond het GRAAG doet, een discipline waar je met een strijkijzer van een hond nergens komt maar met een vrolijke gemotiveerde hond wel ver komt. De top is niet voor alle rassen/handlers weggelegd maar de sfeer en de prestaties van de anderen zijn er niet minder om.
Dog's Dream was de eerste school in de provincie Antwerpen die beloningsgericht ging werken en zich aansloot bij APDT. Beloningsgericht, het woord heeft ondertussen totaal geen waarde meer, iedereen beweert zo te werken zelfs diegenen die met teletac werken.

De enige garantie is APDT benelux en niet de Amerikaanse waar iedereen lid van kan worden, daar betaal je via hun site en oops je bent lid. Toen mijn man terminaal kankerpatiÙnt was heb ik mijn school afgebouwd om na zijn overlijden naar Oost-Vlaanderen te verhuizen en hier met nieuwe moed weer te starten.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat "mijn" school ooit niet meer nodig is, dat ik me gewoon met mijn eigen honden kan bezig houden, dat iedereen in zijn buurt een goede school kan vinden waar er met kennis van zaken en wederzijds respect met honden wordt omgegaan. Ook zonder discriminatie van ras en raslozen en kinderen.

Waar de verantwoordelijken beseffen dat alles zo evolueert dat je meermaals per jaar op bijscholing moet, lezingen moet bijwonen en constant aan je eigen niveau moet schaven. Een hond is een boek, je moet de taal leren om het te kunnen lezen en het boek raakt nooit uit. (Dr Rudy De Meester)

Martine.

Honden